центрифуга ДНКны белоктордон бөлөбү
Центрифуга ДНКны белоктордон бөлөбү?
Киришүү
Центрифугалоо - бул илимий изилдөөлөрдө жана клиникалык лабораторияларда үлгүнүн ар кандай компоненттерин тыгыздыгына жараша бөлүү үчүн кеңири колдонулган маанилүү ыкма. Бул ыкманын кеңири колдонулган бир түрү - берилген биологиялык үлгүдөн ДНКны жана белокторду бөлүп алуу. Бул макалада биз центрифуга ДНКны белоктордон натыйжалуу бөлө алабы же жокпу, изилдеп, натыйжалуу бөлүүгө жетүү үчүн колдонулган ар кандай методологияларды тереңирээк изилдейбиз.
Центрифугалоону түшүнүү
ДНКны белоктордон центрифуга аркылуу бөлүүнүн өзгөчөлүктөрүнө тереңирээк киришерден мурун, центрифугалоонун негизги принциптерин түшүнүү маанилүү. Центрифуга чөкмө принцибине негизделген жана күчтүү борбордон четтөөчү күчтү түзүү үчүн жогорку ылдамдыктагы айланууну колдонот. Бул күч үлгүдөгү бөлүкчөлөрдүн тыгыздыгына жараша бөлүнүшүнө алып келет, ал эми тыгызыраак бөлүкчөлөр үлгү түтүгүнүн түбүнө карай жылышат. Натыйжада, жеңил бөлүкчөлөр үстүнкү бөлүгүндө калууга жакын.
ДНК менен белокторду бөлүү кыйынчылыгы
ДНК менен белокторду бөлүүгө келгенде, бул кыйынчылык жаратат, анткени эки молекуланын тең молекулярдык салмагы окшош. Натыйжалуу бөлүү ыкмасы болбосо, таза ДНК же белок үлгүлөрүн алуу кыйын. Бирок, центрифугалоо бөлүү процессине жардам бере алат, бирок ал өзүнчө жетиштүү болбошу мүмкүн.
1. Дифференциалдык центрифугалоо: баштапкы бөлүү
2. Ультрацентрифугалоо: күчөтүлгөн бөлүү
3. Тыгыздык градиенти менен центрифугалоо: Процессти өркүндөтүү
4. Буферди тандоонун мааниси
5. Центрифугалоо жана башка бөлүү ыкмалары
Дифференциалдык центрифугалоо: баштапкы бөлүү
Дифференциалдык центрифугалоо ДНКны белоктордон бөлүүнүн биринчи кадамы болуп саналат. Бул ыкма клеткалык компоненттерди кеңири бөлүү үчүн ар кандай центрифугалоо ылдамдыктарын колдонот. Бул процедуранын жүрүшүндө гомогендештирилген клеткалар же ткандардын үлгүлөрү төмөнкү ылдамдыктагы центрифугалоого дуушар болушат, адатта мүнөтүнө 1000-5000 айлануу (rpm). Бул төмөнкү ылдамдыктагы айлануу ядролорду жана бүтүн клеткаларды бөлүүгө мүмкүндүк берет, бул чийки фракциялоого алып келет. Бирок, ал ДНК менен белокторду толук бөлүүнү камсыз кылбайт.
Ультрацентрифугалоо: күчөтүлгөн бөлүү
Дифференциалдык центрифугалоонун чектөөлөрүн жеңүү үчүн ультрацентрифугалоо ишке кирет. Ультрацентрифугалар - бул 100 000 айн/мин ылдамдыкка жете алган жогорку ылдамдыктагы центрифугалар. Баштапкы төмөнкү ылдамдыктагы центрифугалоодон алынган чийки фракцияны ультрацентрифугалоо аркылуу ДНК менен белоктордун ортосундагы бөлүнүүнүн жогорку деңгээлине жетишүүгө болот. Оор ДНК молекулалары түтүктүн түбүнө чөгүп, көрүнүктүү грануланы пайда кылат, ал эми белоктор үстүнкү катмарда калат.
Тыгыздык градиенти боюнча центрифугалоо: Процессти өркүндөтүү
ДНК менен белокторду бөлүүнү андан ары тактоо үчүн тыгыздык градиенти боюнча центрифугалоо колдонулат. Бул ыкмада сахароза же цезий хлориди сыяктуу тыгыздык градиенти бар чөйрө даярдалат. Бул чөйрө центрифуга түтүгүнүн үстүнөн астына карай жогорулаган ар кандай тыгыздык диапазонунан турат. Мурунку кадамдан алынган чийки фракция тыгыздык градиентинин үстүнө кылдаттык менен катмарланып, кайрадан ультрацентрифугалоого дуушар болот. ДНК жана белоктор тыгыздыгына жараша бөлүнүп, градиенттин ичинде ар башка тилкелерди түзөт. Градиентти фракциялоо таза ДНК менен белок үлгүлөрүн алууга мүмкүндүк берет.
Буферди тандоонун мааниси
Центрифугалоо учурунда колдонулган буфер натыйжалуу бөлүнүүгө жетишүүдө маанилүү ролду ойнойт. Ал бөлүнүп жаткан молекулалардын туруктуулугуна жана бүтүндүгүнө таасир этет. ДНК үчүн ДНКнын туруктуулугун сактоо жөндөмүнөн улам рН 8,0 болгон Tris-EDTA буфери кеңири колдонулат. Башка жагынан алганда, белоктор денатурациянын алдын алуу жана өздөрүнүн табигый түзүлүшүн сактоо үчүн белгилүү бир рН деңгээлине, адатта 7,0 тегерегиндеги буферлерди талап кылат. Тийиштүү буферди тандоо ДНК менен белоктордун сапатына доо кетирбестен туура бөлүнүшүн камсыз кылат.
Центрифугалоо жана башка бөлүү ыкмалары
Центрифугалоо ДНКны белоктордон бөлүүдө кеңири колдонулган ыкма болгону менен, ал колдонулган жалгыз ыкма болбошу мүмкүн экенин моюнга алуу маанилүү. Хроматография, электрофорез жана преципитация сыяктуу башка ыкмалар центрифугалоону толуктап, такталган бөлүүгө жетише алат. Ар бир ыкманын өзүнүн артыкчылыктары жана чектөөлөрү бар жана изилдөөчүлөр көп учурда ДНК менен белоктордун каалаган тазалыгын жана калыбына келишин алуу үчүн бир нече ыкмаларды айкалыштырышат.
Жыйынтык
Жыйынтыктап айтканда, центрифуга ДНКны белоктордон бөлүү үчүн чындап эле пайдалуу болсо да, ал башка ыкмалар менен бирге эң жакшы иштейт. Дифференциалдык центрифугалоо, ультрацентрифугалоо жана тыгыздык градиенти боюнча центрифугалоо таза үлгүлөрдү алууга жардам берүүчү бир катар бөлүү кадамдарын түзөт. Мындан тышкары, тиешелүү буферлерди тандоо жана башка бөлүү ыкмаларын карап чыгуу ДНК менен белокту бөлүүнүн жалпы натыйжалуулугун андан ары жогорулатат.
.