çima xwîn di santrifûjê de ji hev nayê veqetandin

Çima xwîn di santrifûjê de ji hev nayê veqetandin?

Pêşkêş:

Xwîn pêkhateyeke girîng a laşê mirov e, wekî xeta jiyanê kar dike ku oksîjen, xurek û hormonan di tevahiya pergala me de vediguhezîne. Ew ji pêkhateyên cûrbecûr pêk tê, di nav de xirokên xwîna sor, xirokên xwîna spî, trombosît û plazma. Dema ku em testên bijîşkî dikin an jî hewceyê veguheztina xwînê ne, pêdivî ye ku ev pêkhate ji bo armancên teşhîs an dermankirinê werin veqetandin. Santrifûjkirin teknîkek gelemperî ye ku ji bo bidestxistina vê veqetandinê bi bandor tê bikar anîn. Lêbelê, gelo we qet meraq kiriye çima xwîn di santrifûjê de ji hev nayê veqetandin? Di vê gotarê de, em ê faktorên ku beşdarî vê diyardeya balkêş dibin û prensîbên zanistî yên ku bingeha wê ne, vekolin.

Pêkhateyên Xwînê û Taybetmendiyên Wan

Berî ku em bikevin nav zanista li pişt veqetandina xwînê, girîng e ku em pêkhate û taybetmendiyên pêkhateyên wê yên cihêreng fam bikin.

1.1 – Xirokên Sor ên Xwînê (Erîtrosît):

Xirokên sor ên xwînê di xwîna me de xirokên herî zêde ne. Ew oksîjenê ji pişikê dibin şaneyên laş û karbondîoksîtê ji bo derxistinê vediguhezînin pişikê. Ev xirok hemoglobînê dihewînin, proteînek ku oksîjenê girêdide û rengê sor dide wan.

1.2 – Xirokên Spî yên Xwînê (Lêkosît):

Xirokên spî yên xwînê di sîstema me ya parastinê de roleke girîng dilîzin, laşê me li dijî enfeksiyon û nexweşiyan diparêzin. Cureyên cûda yên xirokên spî yên xwînê hene, her yek ji wan di mekanîzmayên parastinê yên taybetî de pispor e. Berevajî xirokên sor ên xwînê, wan navik hene û hemoglobîna wan tune ye.

1.3 – Trombosît (Trombîsît):

Trombosît berpirsiyarê melûlbûna xwînê ne û di başbûna birînan de roleke girîng dilîzin. Ew perçeyên şaneyên piçûk in ku di xwînê de digerin û heta ku damarek xwînê zirar bibîne bêçalak dimînin. Dema ku têne çalak kirin, trombosît kom dibin û dibin xwînmij, û rê li ber xwînrijandina zêde digirin.

1.4 – Plazma:

Plazma pêkhateya şile ya xwînê ye, ku nêzîkî %55ê qebareya wê ya giştî pêk tîne. Ew bi giranî ji avê pêk tê lê di heman demê de elektrolît, proteînên plazmayê (wek albûmîn û globulîn), hormon, enzîm û berhemên bermayî jî dihewîne. Ew wekî navgînek ji bo veguhastina xurek, hormon û madeyên bermayî tevdigere.

Prensîba Santrifûjkirinê

Santrifujkirin teknîkek e ku hêza santrifuj bikar tîne da ku pêkhateyên bi dendikên cûda di nimûneyekê de ji hev veqetîne.

2.1 – Sêwirana Santrifûjê:

Santrifûj ji rotorekê pêk tên, ku lûleyên ku nimûne tê de ne digire, û motorekê ku rotorê bi leza bilind dizivirîne. Rotora ku dizivire hêza santrifûj çêdike, pêkhateyên girantir ên nimûneyê ber bi dîwarên derveyî yên lûleyan ve dibezîne.

2.2 – Hêza Santrifûj:

Hêza santrifûj hêzeke xuya ye ku ji hêla tiştên di tevgera bazinî de tê hîskirin. Ew ji navenda zivirînê dûr tê rêve kirin û bi giraniya tiştî û çargoşeya leza wê re rêjeyî ye. Di santrifûjekê de, ev hêz veqetandina pêkhateyên xwînê dimeşîne.

Rola Tîrbûnê di Veqetandina Xwînê de

3.1 – Densiteya Nisbî ya Pêkhateyên Xwînê:

Aliyê balkêş ê veqetandina xwînê di santrifûjê de ew e ku pêkhate nabin tebeqeyên cuda. ​​Di şûna wê de, ew li gorî dendika xwe gradyanek çînkirî çêdikin. Xirokên sor ên xwînê, ku yên herî giran in, ber bi jêr ve rûdinin, piştre xirokên spî yên xwînê û trombosît tên. Plazma li jor dimîne ji ber ku ew pêkhateya herî kêm dendik e.

3.2 – Kirasê Buffy:

Çîna navîn, ku di navbera xirokên sor ên xwînê yên li jêr û plazmayê ya li jor de ye, wekî cilê qehweyî tê zanîn. Ew ji tevlîheviyek ji xirokên spî yên xwînê û trombosîtan pêk tê. Tevî ku dendika wan li gorî xirokên sor ên xwînê kêmtir e, ew ji ber têkiliya hêzên cûrbecûr bi rengek yekreng li seranserê plazmayê belav nabin.

Faktorên Santrifûjkirinê yên ku bandorê li veqetandina xwînê dikin

4.1 – Leza û Dema Santrifûjê:

Leza zivirîna rotor û dema santrifujkirinê di veqetandina pêkhateyên xwînê de roleke girîng dilîzin. Leza bilindtir û demên dirêjtir rê didin veqetandineke çêtir, ji ber ku hêza santrifuj ji bo demek dirêjtir tê sepandin.

4.2 – Sêwirana Lûleyê:

Dizayna lûleyê bandorê li veqetandina xwînê jî dike. Lûleyên taybet ên bi navgînên gradyan an jî têketinên jel dikarin di bidestxistina veqetandinek diyartir de bibin alîkar, avakirina cilê qehweyî kêm bikin û xêzkirinek zelal di navbera tebeqeyên cûda de gengaz bikin.

Vîskoelastîkîtî û Faktorên Din ên Dilîzin

5.1 – Vîskoelastîkbûna Xwînê:

Xwîn taybetmendiyên vîskoelastîk nîşan dide, ev tê vê wateyê ku ew xwediyê taybetmendiyên hem şilek û hem jî hişk e. Ev taybetmendî bandorê li koçkirina pêkhateyan di dema santrifujkirinê de dike, û dibe sedema çêbûna cilê qehweyî û veqetandina tebeqeyek ne-cuda.

5.2 – Hêdîbûna Santrîfujê:

Awayê ku santrifuj piştî pêvajoya zivirandinê hêdî dibe jî dikare bandorê li ser veqetandina xwînê bike. Hêdîbûna bilez dikare çînkirina pêkhateyan têk bibe, lê hêdîbûna nerm veqetandinek bêkêmasîtir peyda dike.

Xelasî:

Di encamê de, veqetandina xwînê di santrifûjekê de diyardeyek tevlihev e ku ji hêla tîrbûn, mezinahî û xwezaya vîskoelastîk a pêkhateyên wê ve tê bandorkirin. Stratîfîkasyona berbiçav rê dide veqetandina bi bandor, ku ceribandina teşhîs û dermankirinên bijîşkî hêsan dike. Fêmkirina tevliheviyên li pişt vê pêvajoyê teqdîra me ji bo prensîbên zanistî û endezyariya ku santrifûjkirinê dimeşînin zêde dike. Her ku teknoloji pêş dikeve, bê guman nûjeniyên pêşerojê dê vê teknîkê baştir bikin, sînorên lêgerîna zanistî bêtir berfireh bikin û pratîkên bijîşkî baştir bikin.