ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਜ ਵਿੱਚ ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?

ਜਾਣ-ਪਛਾਣ

ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਤਕਨੀਕ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਣਤਾ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਿਸ਼ਰਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਲਈ ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਬਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਜਾਂ ਵੱਖਰਾਪਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੇਖ ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਜ ਵਿੱਚ ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਦੇ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਇਸ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵਿਲੱਖਣ ਗੁਣਾਂ 'ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ

ਪਲਾਜ਼ਮਾ, ਖੂਨ ਦਾ ਤਰਲ ਹਿੱਸਾ, ਪਾਣੀ, ਇਲੈਕਟ੍ਰੋਲਾਈਟਸ, ਪ੍ਰੋਟੀਨ, ਹਾਰਮੋਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਤੱਤਾਂ, ਹਾਰਮੋਨਾਂ ਅਤੇ ਰਹਿੰਦ-ਖੂੰਹਦ ਨੂੰ ਟ੍ਰਾਂਸਪੋਰਟ ਕਰਕੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਮਿਓਸਟੈਸਿਸ ਨੂੰ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਐਂਟੀਬਾਡੀਜ਼ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਹੈ ਕਿ ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇਸਨੂੰ ਵੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ।

ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਦੀ ਲੇਸ ਅਤੇ ਘਣਤਾ

ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵਿਲੱਖਣ ਭੌਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਜ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅਜਿਹੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਲੇਸਦਾਰਤਾ ਹੈ। ਲੇਸਦਾਰਤਾ ਇੱਕ ਤਰਲ ਦੇ ਵਹਾਅ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਮਾਨ, ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਘੱਟ ਲੇਸਦਾਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖੂਨ ਦੇ ਹੋਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਘਣਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਜਦੋਂ ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਬਲਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਦੀ ਇਕਸਾਰਤਾ

ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਇੱਕ ਸਮਰੂਪ ਮਾਧਿਅਮ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦੀ ਰਚਨਾ ਪੂਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਸਪੈਂਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉਲਟ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਰਲ ਵਿੱਚ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਵੱਖਰੇ ਕਣ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਇਨ, ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਅਤੇ ਘੋਲਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਮਿਸ਼ਰਣ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਰੂਪਤਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਰਤ ਜਾਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਗਠਨ ਨੂੰ ਰੋਕਦੀ ਹੈ।

ਗੋਲੀਆਂ ਜਾਂ ਤਲਛਟ ਦੀ ਘਾਟ

ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਕਣਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਣਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖ ਕਰਨ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖੂਨ ਵਿੱਚ, ਲਾਲ ਖੂਨ ਦੇ ਸੈੱਲ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਖੂਨ ਦੇ ਸੈੱਲ ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਨਾਲੋਂ ਸੰਘਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੈੱਲ ਆਪਣੀ ਉੱਚ ਘਣਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਟਿਊਬ ਦੇ ਤਲ 'ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਜਾਂ ਤਲਛਟ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਕਣਾਂ ਜਾਂ ਤਲਛਟ ਦੀ ਘਾਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੁੱਖ ਤੌਰ 'ਤੇ ਘੁਲਣਸ਼ੀਲ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਸੰਘਣੇ ਕਣਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੈਂਟਰਿਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਕੋਈ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਜਾਂ ਪਰਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਐਂਟੀਕੋਆਗੂਲੈਂਟਸ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ

ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਾਰਕ ਐਂਟੀਕੋਆਗੂਲੈਂਟਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਯੋਗਸ਼ਾਲਾ ਟੈਸਟਾਂ ਲਈ ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਖੂਨ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਐਂਟੀਕੋਆਗੂਲੈਂਟ ਏਜੰਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਟਿਊਬਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਂਟੀਕੋਆਗੂਲੈਂਟ ਖੂਨ ਨੂੰ ਜੰਮਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਥੱਕੇ ਦੇ ਗਠਨ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਖੂਨ ਆਪਣੇ ਤਰਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਸੈਲੂਲਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।

ਸਿੱਟਾ

ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੈਂਟਰੀਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਣਤਾ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਤਕਨੀਕ ਹੈ, ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਚੁਣੌਤੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਦੀ ਘੱਟ ਲੇਸ, ਇਕਸਾਰਤਾ, ਸੰਘਣੇ ਕਣਾਂ ਦੀ ਘਾਟ, ਅਤੇ ਐਂਟੀਕੋਆਗੂਲੈਂਟਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਸੈਂਟਰੀਫਿਊਗੇਸ਼ਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇਸਦੇ ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਨਾਲ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਡਾਕਟਰੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰਾਂ ਨੂੰ ਪਲਾਜ਼ਮਾ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਢੁਕਵੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।